Η ΚΟΑ
Ταλαίπωρη και αιωνίως υπό διάλυση, ήταν εκείνα τα χρόνια. Σίγουρα για τη μιζέρια της, είχαν παίξει ρόλο και τα γούστα της Δέσποινας. Ευτυχώς ο ασθενής επέζησε και σήμερα, πάει καλύτερα!
Πιτσιρίκος, δεν έχανα μια συναυλία. Στο Ρεξ, κατά τις 8, κάθε Δευτέρα. Είχαμε και "μαθητικό". Επτά (7) δραχμές! Ηταν η ανάσα της εβδομάδας. Μετά, τα κεφάλια μέσα, με Τζένη Βάνου στην ΥΕΝΕΔ, σε ντουέτο με την καλλίφωνη αοιδό-μάνα.
Ευτυχώς, ερχόταν και ο Απόστολος με τη Στέλλα, καμιά φορά στο σπίτι, μ'εκείνο το τεράστιο φορητό του, που άκουγε πάντα Τρίιιιτο Πρόγραμμα, γιατί τον ηρεμούσε.
Δεν ήταν πάντα στο ύψος τους, οι μουσικοί της ΚΟΑ, αλλά τι ονειρευόσουν τότε στην επαρχιώτικη Αθήνα, καμιά Metropolitan; Ηρωες λοιπόν, που τους χρωστάω πολλά!
Ευχαριστώ παιδιά.



Για την ώρα, μού τα ψέλνουν μόνο 1. Πάλι καλά!
Παρίσι ε; ωραία...
Φίλε, μ'έφτιαξες με τα ωραία της Αθήνας (της παλιάς) απόψε, γιατί τώρα πήρα χαμπάρι το μπλόγκ.
καμια φορά τα ωραία, είναι ωραίο να τα ζείς σαν τουρίστας, για διακοπές...κι'οχι να γίνονται ρουτίνα και ανυπόφορη ,καμια φορά, καθημερινότητα.
στο λέω'γω που ρίχνω μαυρο δάκρυ για την "πατρίδα-Πατησίων"...
Ανάρτηση Σχολίου
Δείχνουν αυτό το post:
Δημιουργία Συνδέσμου
<< Home